Blog

Franz Kafka

Mozaika o życiu

„...Jesteśmy opuszczeni jak zbłąkane dzieci w lesie” – pisze dwudziestoletni Franz Kafka do swojego przyjaciela, Oskara Pollaka. – „A gdybym padł przed Tobą, płakał i opowiadał, czegóż więcej dowiedziałbyś się o mnie niż o piekle, gdy ktoś Ci powie, że jest gorące i straszne. Choćby dlatego ludzie powinni stać przed sobą nawzajem z taką czcią, taką zadumą, taką miłością, jak przed bramą piekieł”.

Czytaj dalej

„Pokój nauczycielski”

Granice etosu

Dramat Ilkera Cataka udowadnia, że dobry film nie potrzebuje wiele. Zbędne bywają wystudiowane plany filmowe i olśniewające plenery, niepotrzebne – sceniczny rozmach i efekty specjalne. Do stworzenia dobrego filmu wystarczy dobra, dobrze opowiedziana historia. Nieoczywista, niejednoznaczna, zachęcająca do dyskusji.

Czytaj dalej