„Clifford. Wielki czerwony pies”. Jakie edukacyjne walory odnajdziesz w filmie?

Dwunastoletnia Emily Elizabeth nie ma przyjaciół. W zawieraniu nowych znajomości nie pomaga fakt, że bohaterka niedawno zmieniła miejsce zamieszkania. Grupka złośliwych dziewcząt z nowej szkoły na każdym kroku wynajduje nowe powody, by jej dokuczać. Jak na samopoczucie odtrąconej przez rówieśników Emily wpłynie niezwykły szczeniak, który pojawi się w jej życiu? I czy dzięki niemu dziewczynka zyska szansę, by dostrzec własną wyjątkowość?

O sile przyjaźni i rodzinnych więzi

Główną bohaterkę filmu „Clifford. Wielki czerwony pies” poznajemy jako sympatyczną, lecz niezwykle samotną dziewczynkę. Jej zapracowana, wychowująca ją samotnie mama wyjeżdża właśnie w kolejną delegację, zostawiając Emily pod kuratelą nieodpowiedzialnego wujka Caseya. Bohaterka marzy o prawdziwej przyjaźni – przeczuwa, że ten rodzaj więzi pozwoliłby jej w końcu poczuć się akceptowaną i zrozumianą. Czy właśnie dlatego tak szybko nawiązuje niezwykłą relację z czerwonym szczeniaczkiem, znalezionym przez nią w plecaku po spotkaniu z tajemniczym magikiem Bridwellem? I czy to siła ogromnego uczucia, którym obdarza Clifforda sprawia, że rośnie on do gigantycznych rozmiarów, co w konsekwencji przynosi wiele kłopotów? Emily wraz z wujkiem Caseyem próbują dotrzeć do czarodzieja, licząc na to, że pomoże on przywrócić Clifforda do wcześniejszego rozmiaru. To dopiero początek perypetii, jakim trójka bohaterów będzie musiała stawiać czoła. Pokonane wspólnymi siłami problemy umacniają jednak łączące ich relacje i dają poczucie bezwarunkowego wsparcia. Prawdziwych przyjaciół poznaje się w biedzie – to jedno z ważniejszych przesłań, które może pozostać z młodym widzem po seansie „Clifforda. Wielkiego czerwonego psa”.   

O pięknie tkwiącym w inności

Główna bohaterka filmu „Clifford. Wielki czerwony pies” czuje się outsiderką. Nie potrafi znaleźć wśród nowych koleżanek z klasy osoby, która stałaby się jej prawdziwym kompanem. Dziewczęta szybko zauważają, że Emily ma trudności z dopasowaniem się do grupy. Zamiast jednak zaoferować jej wsparcie w trakcie trudnych pierwszych dni w nowej szkole, na każdym kroku wyszydzają jej inność i nieprzystosowanie. Być może dlatego Emily od razu nawiązuje głębokie porozumienie z Cliffordem, wyróżniającym się na tle innych szczeniaków – zarówno pod względem nietypowego umaszczenia, jak i wielkości. Dostrzega w nim piękno, dzięki któremu jest w stanie zaakceptować swoją własną odmienność, a po pewnym czasie uznać ją nawet za zaletę. „Wyjątkość jest wielkim darem”, wyjaśnia dziewczynce czarodziej Bridwell w jednej z kluczowych scen filmu. To cenna nauka, zyskana przez Emily w toku rozwoju akcji. Istniejące między nami różnice nie powinny stać na drodze do porozumienia, a akceptacja własnej i cudzej inności może być punktem wyjścia do pozytywnych zmian. Udowadnia to postać wujka Caseya, który po szczerej rozmowie z siostrzenicą postanawia ustatkować się i znaleźć pracę – pomaga mu w tym fakt, że dzięki młodej bohaterce nareszcie zaczyna wierzyć we własne możliwości.

O zagrożeniach związanych z technologią

Seans filmu „Clifford. Wielki czerwony pies” może być też przyczynkiem do dyskusji o tematach związanych z nowoczesną technologią. Tytułowy bohater przyciąga uwagę specjalistów z firmy zajmującej się eksperymentami genetycznymi. Zac Tieran, szef przedsiębiorstwa, pragnie pojmać Clifforda, by odkryć tajemnicę jego niezwykłego rozmiaru. Ucieka się w tym celu do szeregu niecnych wybiegów i fortelów. Czy jego zachowanie można uznać za etyczne? To jeden z możliwych punktów wyjścia do dyskusji na tematy związane z zagrożeniami związanymi z szybkim rozwojem technologii.

Zagadnienia edukacyjne, które warto poruszyć po seansie:.

• Droga ku samoakceptacji. Jak dostrzec własną wyjątkowość?
• Inność to wielki dar. O docenianiu własnej i cudzej unikatowości.
• Bezwarunkowa przyjaźń. O roli wzajemnego wsparcia, akceptacji i zrozumienia.
• Porozumienie ponad podziałami. Jak dążyć do porozumienia mimo istniejących między nami różnic?
• Współczesna technologia: dylematy etyczne.

Paulina Kulesza