„Dancing Queen”

Zobacz zwiastun filmu „Dancing Queen”:

O czym jest film „Dancing Queen”?

Główna bohaterka filmu, dwunastoletnia Mina na co dzień jest wzorową uczennicą, wolny czas lubi spędzać ze swoim najlepszym przyjacielem „poczciwym Markusem”, a nutę szaleństwa w życiu zawdzięcza nietuzinkowej babci. Zjawienie się w szkole mistrza hip-hopu – Edwina, przystojniaka, do którego wzdychają wszystkie dziewczyny w szkole – rozbudza w niej aspiracje, chęć zmiany i pragnienie przynależności do nowego zespołu tanecznego. Taniec okazuje się dla Miny biletem wstępu do grupy rówieśniczej, w której wcześniej nie miała szansy się znaleźć, a także, jak odkrywa przy dźwiękach muzyki, jej wielką pasją i talentem. Udział w bitwie tanecznej staje się od tej pory jej największym marzeniem i celem.

W nastroju do tańca

„Dancing Queen” nie zawiedzie fanów najsłynniejszego hitu Abby. Podczas seansu kilkukrotnie usłyszymy słynny refren, a seans wyzwoli w widzu endorfiny. Pod wieloma względami norweski film (podobnie jak pobudzająca do tańca, tytułowa piosenka) jest uwalniający. Zadaje pytania o wolność od społecznych ograniczeń i tych granic, które sami sobie narzucamy przez własne głęboko zakorzenione kompleksy. Jedno zdanie babci – „masz potencjał” – motywuje Minę do ruchu i sprawia, że dziewczynka daje się ponieść  muzyce i zaczyna wierzyć we własne możliwości. Słowa mają moc, zarówno te negatywne (krytyka, uszczypliwe uwagi), jak i te, które znaczą coś dobrego (docenienie, uważność). Przełomowe momenty w życiu Miny wyznaczają właśnie chwile bezinteresownego wsparcia tych, którzy kochają ją taką, jaka jest. Zainspirowana artystyczną duszą babci odkrywa w sobie wcześniej nieujawnioną pasję, a chwile tańca z najbliższym przyjacielem są dla niej momentami prawdziwego szczęścia.

W pułapce społecznej presji

W toku fabuły Mina narzuca sobie coraz większą dyscyplinę ćwiczeń, skrupulatnie i sumiennie przygotowuje się do konkursu i rywalizacji w parze z jej sympatią – utalentowanym Edwinem.  Ambicje i presja otoczenia, pragnienie dopasowania, akceptacji i spróbowania czegoś nowego pchają bohaterkę do rozpoczęcia wymagających treningów oraz zmian w wyglądzie. Mina chce być coraz lepsza i coraz szybciej opanowywać choreografię. Pragnie, aby jej ciało odpowiadało oczekiwaniom innych członków grupy i przypominało ich odbicia w lustrze. Z uśmiechem przyjmuje „komplementy” chłopaka („nie jesteś najgorsza”) i z zaciśniętymi zębami znosi docinki i obraźliwe uwagi wygłaszane na forum grupy („ona nie jest na moim poziomie”). Sukces oznacza bycie podobnym, wpisanie się w jakieś ramy, normy i oczekiwania. Mina zmienia fryzurę, kupuje nowe ciuchy, okulary zastępuje soczewkami, a w końcu przechodzi na drastyczną dietę.

Film podejmuje więc refleksję na temat stawiania granic w relacjach rówieśniczych oraz słów i obrazów, które zapuszczają (szczególnie w nastolatkach) korzenie i nie pozwalają polubić siebie takich, jacy jesteśmy. Kwestionowanie własnej wartości, szukanie tożsamości, zastanawianie się nad tym, komu się podobam… to oczywiście naturalne etapy dojrzewania. Warto jednak od najmłodszych lat rozmawiać z dziećmi o akceptowaniu innych, nieoceniającym spojrzeniu i sprzeciwie wobec przedmiotowemu traktowaniu, zarówno dziewczyn, jak i chłopaków. Obsesja piękna wpływa na młodych ludzi, ich zdrowie psychiczne i społeczne funkcjonowanie. W jaki sposób przekierowywać ich uwagę od ciała i wyglądu? Jak rozmawiać o takich sprawach z klasą? Film nie podaje gotowych odpowiedzi, ale jego najważniejszym dla młodego widza przesłaniem jest zdanie: jesteś wystarczający.

Jak wspierać samoakceptację u nastolatków?

Mina słucha tych, do których chce się upodobnić, tracąc w ten sposób zdolność racjonalnej oceny, co jest dla niej i dla jej zdrowia dobre. Uczy się za to samoograniczania, silnej woli przy stole i ćwiczeń ponad wytrzymałość. Chęć pokazania się od jak najlepszej strony i widzenia siebie w lustrze – szczuplejszej, „atrakcyjniejszej” stają się dla niej niebezpieczne, ostatecznie prowadząc do fizycznego wycieńczenia i utraty sił. Nielubienie siebie, niezadowolenie ze swojego wyglądu i obwinianie z powodu odrzucenia rówieśników mogą w jej przypadku mieć tragiczne konsekwencje. Seans to więc także ważna lekcja uważności na swoje potrzeby i znaki, jakie wysyła ciało. Mina nie docenia siebie, nie akceptuje własnej cielesności, a co za tym idzie – ignoruje nawet tak podstawowe potrzeby jak głód, pragnienie czy zmęczenie. Jej główną motywacją jest chęć podobania się i bycia dostrzeżoną.

Film podejmuje temat kultury, w której walutą i warunkiem (przynależności, społecznej akceptacji czy dobrego samopoczucia) jest wygląd, a ciało postrzegane jest jako przestrzeń, którą należy kontrolować. Warto podjąć z uczniami rozmowę po seansie na temat uważności na swoje ciało i jego potrzeby. Wspólnie zastanowić się nad sposobami reagowanie na przykre komentarze dotyczące wyglądu, a także radzenia sobie w świecie mediów społecznościowych, w którym osobista wartość często jest utożsamiana z aspektem wyglądu. Budowanie relacji z własnym ciałem i kształtowanie stałego, niezależnego poczucia własnej wartości to ważne procesy w czasie dorastania, które warto wspierać otwartą dyskusją, pomagającą uodpornić się na działanie społecznych mechanizmów (czy dodającym otuchy i siły seansem filmowym).  

You can dance!

„Dancing Queen” stawia pytania o sposoby na rozbrajanie własnych lęków i pokonywaniu nieśmiałości. Mina ostatecznie odkrywa, że warto być sobą i pielęgnować najbliższe relacje.To wspomnienia o babci, dotyk dłoni przyjaciela, uścisk mamy wspierają ją w podejmowaniu trudnych decyzji i w odważnym dążeniu do celu, a także pomagają radzić sobie z trudnymi emocjami podczas publicznego występu czy  po doświadczeniu dotkliwej straty. Seans filmu pozostawia widza silniejszym, daje otuchy wszystkim tym, którzy kwestionują swoją wartość i szukają aprobaty w tych, którzy nie potrafią ich docenić. Ważnym wątkiem filmu jest relacja i zaufanie do rodziców, Mina nie dzieli się z nimi swoją nową pasją, ukrywa problemy i dystansuje.

Identyfikacja z główną bohaterką filmu „Dancing Queen” da młodym widzom możliwość przepracowania własnych problemów i skonfrontowania z trudnymi emocjami. Z jednej strony fabuła filmu pozwala na oderwanie od rzeczywistości, motywuje do działania i porywa do  tańca, z drugiej oscyluje między tak ważnymi, aktualnymi tematami, jak pragnienie akceptacji czy granica bezpieczeństwa.

Film „Dancing Queen” w kinach od 7 czerwca 2024 roku.

Jagoda Roszak