Arco

Zobacz zwiastun filmu „Arco”:

„Arco” poza tym, że opowiada interesującą, oryginalną historię, spoza kanonu powtarzalnych scenariuszy, doskonale wpisuje się w ważny dziś postulat interdyscyplinarnej edukacji. Łączy przygodowo-katastroficzne wątki science-fiction z tematem ekologii i motywem dorastania. Balansuje między tym, co w świecie stałe (ludzka natura, potrzeba bliskości, tęsknota za domem), a tym, co zmienne (klimat, sposoby radzenia sobie z kaprysami natury, postrzeganie odpowiedzialności za planetę). Z jednej strony ma więc głęboko uniwersalny, humanistyczny wydźwięk i odwołuje się do tropów antropocentrycznych („nic, co ludzkie…”), a z drugiej narusza tradycyjny porządek i – problematyzując status sztucznej inteligencji – kwestionuje ludzką dominację nad światem.

Animacja będzie wspaniałym materiałem na lekcje przyrody (ekologia, klimat, relacje ze zwierzętami), języka polskiego (pokrewieństwo „Arco” z „Małym Księciem”) i zajęcia wychowawcze (relacje rówieśnicze, problemy sprawstwa i odpowiedzialności). „Arco” to prawdziwa skarbnica ważnych tematów, ale – co ważniejsze – także wciągająca, niebanalna opowieść, wobec której trudno pozostać obojętnym.

O czym jest film?

Animacja opowiada historię chłopca z odległej przyszłości, który podróżując w czasie, przez przypadek trafia do roku 2027. Odkrywa świat w dużej mierze zdominowany przez roboty, w którym przyroda znajduje się w poważnym kryzysie, a ludzie mierzą się z przerażającymi konsekwencjami zmian klimatycznych. Arco próbuje odnaleźć drogę powrotną do domu, podążając za tajemniczym „tęczowym szlakiem”. Jego plany komplikują się, gdy spotyka Iris – dziewczynkę wychowywaną przez robota Mikkiego. Wyprawa, którą wspólnie podejmą, staje się nie tylko przygodą pełną przeszkód, ale też opowieścią o rodzącej się przyjaźni i solidarności ponad czasem i przestrzenią.

Fantazja o przyszłości

„Arco” – przedstawiając świat, którego (jeszcze) nie ma – zachęca do snucia własnych wizji przyszłości. Drażni wyobraźnię, prowokuje do rozmów i polemik. Jak ocenić miejsce robota w rodzinie z 2075 roku? Czy sztuczna inteligencja może mieć emocje? Jak odnaleźlibyśmy się w świecie, w którym bezpośredni dostęp do przyrody jest tak ograniczony? Seans może być wstępem do twórczości Stanisława Lema, który łączył refleksję naukową z literacką fantazją oraz do „Małego Księcia”. Może także poprzedzić warsztaty literackie, podczas których uczniowie stworzą własne opowiadania o przyszłości, projektując światy i wyzwania, jakie mogą nadejść.

Różne obrazy domu

Film skłania do refleksji nad pojęciem domu. Czy tworzą miejsca, ludzie, czy może poczucie bezpieczeństwa i przynależności? „Arco” pokazuje, że przestrzenie, w których żyjemy, które nazywamy domem, niekoniecznie są nam dane raz na zawsze. Można je stracić. Budować od nowa. Można nosić ich obraz w pamięci. To dobry punkt wyjścia do rozmowy o migracji i tęsknocie, ale też o budowaniu relacji i tworzeniu „domu” w różnych okolicznościach życia.

Człowiek wobec sił przyrody

Jednym z ważnych tematów filmu jest relacja człowieka z przyrodą i problem zmian klimatycznych. Czy jesteśmy w stanie w pełni kontrolować naturę? A może powinniśmy zdobyć się wobec niej na większą pokorę? „Arco” może być wstępem do dyskusji o odpowiedzialności człowieka za środowisko. Zachęci też do refleksji nad tym, jak nasze decyzje mogą przyczyniać się do pogłębiania lub łagodzenia kryzysu.

Miejsce sztucznej inteligencji

Obecność robota, który przejmuje funkcje dorosłego czy opiekuna, otwiera pole do dyskusji o roli sztucznej inteligencji w życiu człowieka. Czy maszyny mogą zastąpić relacje międzyludzkie? Jakie są granice ich wpływu na wychowanie i rozwój emocjonalny? Wydaje się, że „Arco” pokazuje problemy, z którymi już wkrótce naprawdę będziemy musieli się zmierzyć. Dzięki seansowi możemy być na nie choć odrobinę lepiej przygotowani.

Na film „Arco” zapraszamy do kin od 17 kwietnia!

Agata Szulc-Woźniak